Te laat, te vroeg, te laat, te traag

Afgelopen weekend speelde dames 3 haar tweede bekerwedstrijd tegen niemand minder dan Julia Voogsgeerd (en een paar andere dames van Twente 05). De zaterdagochtend begon in de achtertuin van de familie Berger met een ontbijtje in het zonnetje. In true Julia-style was maar liefst één hele persoon uit het team op tijd, naast de huisbewoners natuurlijk. Gelukkig was er ruim tijd ingecalculeerd en helpt het ook altijd als huizen vaatwassers hebben. Vervolgens zijn we, zonder Ivar want die was te traag, door de meest onlogische wijk van Enschede richting de Pathmoshal gefietst. Ruim op tijd waren we in de kleedkamer waar we onder genot van opzwepende muziek ons klaarmaakten voor de wedstrijd. 

Als dames 3 stonden we natuurlijk te springen om aan de wedstrijd te beginnen. Sterker nog, we stonden heel letterlijk te springen, want op het veld waar onze wedstrijd ging plaatsvinden waren nog meisjes aan het spelen. Daarom hebben op een ander leeg veld vast een intern potje gespeeld, en uiteraard was dames 3 de winnaar ;). Voordat we aan de warming up konden beginnen was de boel al behoorlijk vertraagd, en dat werd niet beter door onze scheids die te laat kwam. Uiteindelijk kwam hij 20 min nadat de wedstrijd had moeten beginnen op zijn blote voeten binnengewandeld. Een normale associatie is dan, ‘hij doet vast zo zijn sportschoenen snel aan’. Maar nee, hij ging met zijn blote voeten op de scheidsstoel staan, heerlijk…

De wedstrijd zelf was weinig enerverend, maar speciaal voor jullie hier toch een paar opmerkzaamheden: De coach van de tegenpartij kon niet zo goed op zijn plek blijven. Hij bevond zich regelmatig in, of soms achter, het veld. Geholpen heeft het niet. Wat ook niet hielp is dat de tegenpartij regelmatig niet wist wie er moest serveren. Gelukkig weten wij dat wel, want met Ella aan service hebben wij bewezen dat je bijna een halve set aan servicepunten achter elkaar kan maken. Over lange dingen gesproken, de enige keer dat de scheids iets heeft gezegd in de wedstrijd klaagde hij dat we na een time-out te traag het veld in liepen… Zeg, doe dat zelf eens! Schappelijk als we zijn gingen we na onze snelle 3-0 overwinning akkoord met nog een vierde ‘oefenset’ om wat extra speeltijd te geven aan de tegenstander. 

Na de wedstrijd konden we in de kleedkamer vieren dat we een vlekkeloze overwinning hadden geboekt. Met de speaker op maximum volume genoten we van een warme douche na een warme wedstrijd in een warme hal. De kleedkamer wilde zelf ook nog wat bijdragen aan de sfeer door extra veel waterdamp te creëren om rook in een club na te bootsen. Leuke poging, maar toch wel ietwat beklemmend. Gelukkig was het in de kantine net zo warm als in de rest van de sporthal waardoor Aniek bijna van haar stoel glibberde. Alle warmte kon de pret niet drukken, want Sophie had heerlijke citroen-merengue slof gebakken. Of zoals Linde dan zegt, “Het is alsof er een engeltje over mijn hartje piest.”